"Gdybym nie był głupi to bym mądry był" - szare komórki Louisa nieźle się nasapały przy kleceniu tej sentencji, ale efekt był piorunujący: Louis się uśmiechnął.

Louis po roku więzienia, za nieumyślne spowodowanie katastrofy w ruchu drogowym (padał wtedy deszcz, więc zdjął ubranie, żeby nie zmokło kiedy szedł na zakupy), starał się odnaleźć w Rzeczywistości. "Fajnie jest..." - pomyślał stojąc na głównej ulicy w centrum miasta - "... ale jakoś tak za przestrzennie" - dokończył myśl i zaczął rozpinać guziki koszuli.

Louis przyjechał do miasta. "Świat jest pełen krokodyli" - pomyślał rozglądając się dookoła. Później znów zamknął się w sobie.

Louis przestraszył się nienażarty. Głodny był po prostu.

Louis przestraszył się nie na żarty. Przestraszył się na serio.

Louis obudził się w nocy zlany potem. Było mu po prostu gorąco.

Louis wzbudzał przeważnie ciepłe odczucia u innych ludzi. Na przykład starsza sąsiadka z dołu zawsze głaskała go po głowie, kiedy siedział na ławce przed blokiem i patrzył zamyślony przed siebie. "Ludzie mnie lubią. Może będę kandydował do sejmu?" - pomyślał

Louis spotykając się z chamstwem nigdy nie wiedział jak zareagować. Teraz był tak zdenerwowany nieuprzejmą obsługą w warzywniaku, że aż puścił bąka. Od razu poczuł się lepiej gdy zobaczył szerokie z zaskoczenia oczy tej wrednej ekspedientki, zatykającej sobie nos. "To jest dobry sposób" - pomyślał i wyszedł usatysfakcjonowany ze sklepiku.

Na znajomą melodię...


Pieski małe dwa
Chciały przejść przez rzeczkę
Nie wiedziały jak
Popiły troszeczkę
A kładeczki te
Z jednej zrobiły się dwie
Bibą, bibą, tralalalala.....

Każdemu czasem odbija, ja reaguję przetwarzaniem rzeczywistości.


Czułe sranie w radiu zet.

Louis gdyby tylko chciał mógłby zrobić wszystko. Jednak jego ogromna wyobraźnia, pokazując mu ewentualną przyszłość, skutecznie go zniechęca do jakiegokolwiek wysiłku.

Louis tak długo szedł w jedną stronę, że aż wrócił do domu. Wyglądał na zmęczonego.

Tak to zwykle bywa... Kolejny hotel na planie moich podróży. Kiedy już mogę się wyspać, nie bardzo chce mi się położyć do łóżka. Zamówiłem do pokoju Gnocchi alla Piemontese, Tiramisu i czajniczek herbaty. Dobra, spokojna kolacja. Popracuję jeszcze chwilę, potem poczytam "Zapiski na pudełku od zapałek" Umberto Eco. Kolejny autor, którego odkrywam na nowo. Jego felietony, spojrzenia na rzeczywistość są mi bliskie. Bezlitosna krytyka i piętnowanie stereotypów, fobii, głupoty z uśmiechem na ustach i z rozpaczą w sercu.
Naprawdę pyszne te kopytka z szałwią. Dobrej nocy!

Zmiany, zmiany, zmiany... nie kasuję niczego co napisałem. Będzie tylko inaczej, od teraz. Odpocząłem, a pisanie wciąga, więc wracam. Pozdrawiam!

Louis uznał, że ostatnio ma za dużo w dupie. Powyciągał wszystko, umył i postawił na półkę w sypialni. Poczuł się dużo lepiej a przede wszystkim lżej. Życie znów nabierało swojego robaczkowego ruchu.